Media, Opvoeding

Alicia

Gisteravond zag ik een documentaire. En deze is onder mijn huid gekropen. Alicia. Arme meid. Slachtoffer van een systeem dat al jaren, decennia, generaties in stand gehouden wordt. Hopelijk stopt het bij Alicia, maar ik ben er bang voor. Haar moeder was in ieder geval ook bekend met het systeem, de geschiedenis herhaalde zich…

Door wanhoop gedreven

Alicia, documentaire gemaakt en gefilmd door Maasja Ooms, die zelf ook tot haar 4e niet bij haar eigen moeder heeft gewoond. Alicia, het meisje dat al als baby bij een pleeggezin terecht komt. Het was de bedoeling dat ze daar zorgeloos op zou groeien, maar helaas kwam haar pleegvader te overlijden en werd ze in een tehuis in Reek (ook nog eens hier om de hoek…) geplaatst. Hier zit ze op het wachtbankje, en dat heeft ze verdomd goed door.

En wat werd ik ontzettend verdrietig van de wanhoop van het meisje. Dat uitte zich in alles wat ze zei en deed. Hoe ze voortdurend op zoek was naar veiligheid en erkenning. Bij de leiding, bij haar moeder (die haar keer op keer bleef teleurstellen). En die leiding, die zo hun best deed Alicia op te vangen en gewenst te voelen, maar die daar binnen ‘het systeem’ niet de middelen toe had. Het meisje laat zo duidelijk zien wat een onveilige hechting met een kind doet, en ‘het systeem’ reageert met lapmiddeltjes. Antidepressiva en anti psychose medicijnen gaan haar niet gewenst laten voelen.

Van kwaad tot erger

Uiteindelijk gaat het, in de 3 jaar dat ze gefilmd wordt, van kwaad tot erger met het meisje. Ze krijgt teleurstelling op teleurstelling te verwerken, ze gaat richting pubertijd en het lijkt er ook nog eens op dat de chemische cocktail die ze toegediend krijgt, tegen haar gaat werken. Ze word steeds agressiever en gaat letterlijk vluchten. Toch zie ik in de documentaire een meisje dat bijna gedrogeerd rondloopt en tic- end de dag doorkomt. Bij moeilijke momenten zie je haar wiebelen, haar hoofd aantikken, schudden, zenuwkuchje. Coping mechanisme. Was er dan geen andere manier om met haar angsten om te gaan? Dit is het schoolvoorbeeld van onveilige hechting.

Haar moeder zie je ook in de loop van de documentaire achteruit hollen. Ze gaat er slechter uit zien, weet het ook niet meer, is zo wanhopig dat ze haar dochter in een gesloten groep wil hebben. Want boven alles, ondanks alles, wil ze haar dochter beschermen en veilig zien. Hoewel het natuurlijk bij haar moeder begonnen is, is haar moeder ook slachtoffer in dit verhaal. Ze heef dit duidelijk ook nooit gewild.

De documentaire eindigt op een anonieme loctatie, zwaar afgesloten van de buitenwereld. Alicia is pas 12…

Het is nooit jouw schuld…

Alicia, lieve meid, het is niet jou schuld. Het is nooit jouw schuld. Ik hoop dat je jouw plekje hebt gevonden. Ik hoop dat je rust hebt gevonden. Ik hoop dat je de geschiedenis bij jou kunt laten stoppen, dat jouw dochter nooit hetzelfde door hoeft te maken. Want dit wens je niemand toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge