Baby, Ontwikkeling, Opvoeding, Opvoeding, Slapen

Natuurlijk ouderschap, de 7 B’s van AP

Ik schreef al eerder over het belang van hechting van je baby. Nou is er in opvoedings-land een stroming die dit ook volledig als uitgangspunt neemt: natuurlijk ouderschap. Zoals je waarschijnlijk wel in de ondertitel van deze website kunt lezen, ben ik erg geinteresseerd in deze manier van opvoeden. Het voelt voor mij goed om je kindje en zijn of haar behoefte als uitgangspunt te nemen, zeker in de eerste jaren. Immers, je kindje is dan nog niet beinvloed in zijn behoefte door de maatschappij, en tot manipulatie is hij simpelweg nog niet in staat gezien zijn cognitief niveau. Dat betekend in mijn ogen dat de behoeften die je kindje in de eerste jaren heeft, vooral instinctief gestuurd zijn. En wie ben ik om tegen die instincten van mijn kindje in te vechten. Instinctief weet en doet je kindje wat het beste voor hem is, hij heeft nog niet de capaciteit om ‘to overthink it’, iets waar ik zelf wel vaak schuldig aan ben. 

Natuurlijk ouderschap, of in het Engels ‘Attachment Parenting’ dus

Een stroming ontwikkeld door de kinderarts (!) dr. Sears. Het is in zijn ogen de enige manier van omgaan waarin zowel ouders als kinderen floreren, en hechting en empathie maximaal gestimuleerd worden. Het geeft handvaten voor het optimaal ontwikkelen van een hechte liefdesband tussen opvoeders en kinderen. 

Behalve hechting staat ook de ontwikkeling tot een eigen ik van je kindje centraal. Volgens dr Sears en zijn aanhangers zorgt het toepassen van Natuurlijk Ouderschap voor een liefdevolle, beschermende omgeving dat de basis legd voor een succesvolle volwassene. Deze volwassene zal onafhankelijk, emotioneel stabiel en gelukkig zijn. Klinkt goed he? Wat moet je daar dan allemaal vol doen?

 B’s

Natuurlijk ouderschap gaat in beginsel uit van een aantal principes, die om gemakkelijk te onthouden, in het Engels allemaal met een B beginnen:

Birth bonding: De geboorte en directe minuten na de geboorte zijn superbelangrijk voor de eerste hechting van je kindje. Huid-op-huid contact zorgt voor ‘aarding’ van je kindje, het zal temperatuur en hartslag reguleren en je kindje krijgt de tijd je te leren kennen. Als de bevalling een beetje normaal verlopen is, is medische tussenkomst helemaal niet nodig, een goede verloskundige kan de APGAR score van een afstandje of een uurtje later ook wel opnemen.
Breastfeeding: Ja, de voordelen van borstvoeding zijn bij iedereen bekend neem ik aan? De intieme tijd die je met je kindje deelt, het huid-op-huid contact end e oxytocine die vrij komt zorgen voor instant-hechting. Maar wat minstens zo belangrijk is, is gehoor geven aan de honger van je kindje. Niet voeden op tijd en schema, maar op behoefte!
Baby wearing: het dragen van je baby is niet per se een voorwaarde voor een goede hechting, immers hechting gaat over het aanvoelen en ingaan op je kindjes’ behoefte. Maar, vaak is die behoefte om dichtbij papa en mama te zijn. Terwijl jij even iets anders wil of moet doen… Oplossing = baby dragen! Daarnaast zorgt baby dragen voor huid-op-huid contact, en de dichte nabijheid zorgt er ook voor dat je andere behoeften van je kindje heel snel kunt detecteren. Maar ook, door gedragen te worden kan je kindje optimaal meekijken met waar jij mee bezig bent, daar leert hij ontzettend veel van!

Bed-sharing: het delen van je bed met je kindje kan, mits het veilig gebeurd (!) een ontzettend fijne basis geven voor de kleine. ’s Nachts alleen zijn is voor geen een kindje fijn, in het donker lijken problemen en angsten altijd veel groter. Daarnaast is het ook ideaal voor luie ouders, wanneer je kindje nog om nachtvoedingen vraagt kun je met een beetje geluk zelf doortukken wanneer je in hetzelfde bed slaapt. En wederom is het nabije contact ideaal om heel snel te kunnen zien en reageren op de behoefte van je kindje.
Belief in your baby’s cries: Je kindje huilt niet zomaar, en zeker niet om je te pesten. Om een goede hechtingsband op te bouwen is het voor je baby heel belangrijk dat zijn gehuil serieus genomen wordt en dat er snel op zoek gegaan wordt naar een oplossing. Laten huilen is zelden de oplossing, het leert je kindje veel te vroeg alleen op zichzelf te vertrouwen, omdat er niemand is om hem te helpen. Kan niet de bedoeling zijn, toch?

Beware of baby trainers: de meeste trainingmethodes gaan keihard in tegen bovenstaande principes. Laten huilen, gecontroleerd of niet, gaat uit van het principe dat je je kindje zo jong al kunt ‘trainen’/plooien naar een manier van gedragen die vooral voor ons, de ouders, het gemakkelijkst is. Of dit ook het beste is voor je kleintje wordt volledig aan voorbij gegaan.
Balance: Zoals met veel dingen, zorg voor balans. Balans in je opvoeding, in je gezin en in jezelf. Vergeet ook de liefdesrelatie met je partner niet. Gelukkige ouders = gelukkige kindjes. 

Attachment Parenting voor ons

Voor ons zijn de 5 B’s redelijk vanzelfsprekend, maar ik denk dat wij deze voor de echte harde kern Natuurlijke Ouders niet voldoende doorvoeren.. De bonding bij geboorte is check. Hoewel we in het ziekenhuis bevallen zijn, heb ik wel het gevoel gehad dat we het eerste uur rustig en zoals bedoelt doorgebracht hebben. Ze werd direct bij mij gelegd, we hebben elkaar een poosje aangekeken terwijl de verpleging en verloskundigen ons even met rust gelaten hebben. Echter begon ze al met een minuut of 10 op haar handjes te sabbelen en te zoeken, dus ik wist dat het tijd was haar voor de eerste keer aan te leggen. Omdat het voor mij ook de eerste keer was, heb ik de verpleging er toch even bij gebeld, en die hebben fantastisch geholpen met de eerste keer aanleggen, en zo heeft onze dochter al heel snel de eerste keer aan de borst gelegen. Toen heeft ze nog even bij haar papa op de blote borst gelegen terwijl ik ging douchen, en daarna is ze pas gewogen en aangekleed. Mooier kon in mijn ogen niet… Borstvoeding is ook (nog steeds) check. Te pas en te onpas wordt er aan de borst gedronken, ook nog steeds ’s nachts, en dat is prima. Baby dragen doen we ook nog steeds dagelijks, gewoon omdat het super-praktisch is. Ja, en dan komen de volgende puntjes, het samen slapen en het reageren op huilen… Samen slapen hebben we echt lang gedaan in een co-sleeper, en dat was super fijn, totdat het te gezellig werd… Ze kwam niet meer in slaap omdat ze zo moest kletsen, en toen ze ook nog mobiel werd, werd ik regelmatig wakker van een lachende babysnoet boven mijn gezicht. Superlief, maar niet handig. Toen, ik denk dat ze ongeveer 6 maanden oud was, hebben we haar verplaatst naar haar ledikant bij ons op de kamer, tot ook dit te gezellig werd. Sinds dat ze 8,5 maand is staat het ledikant op haar eigen kamertje, maar ik voed haar nog wel 2 tot 3 keer per nacht, op haar kamertje. Er zit maar 1 muurtje tussen en ik ben er zo, maar we slapen nu allemaal wel iets beter, en het is ook fijn om niet meer superzacht te hoeven doen op onze slaapkamer. Huilen… ik probeer hier altijd zo adequaat en empatisch mogelijk op te reageren, echt waar, maar wij hebben zo’n temperamentvolle baby dat ze soms gewoon even lekker hard wil huilen, om niks. Of omdat ze boos iets om iets wat ik niet voor haar op kan lossen (nee, je mag echt niet op de hond klimmen – resulteert in hysterisch huil-schreeuwen voor een minuu t of 2, en dan gaat ze weer verder spelen). Dus soms is het huilen zelf haar behoefte, ik heb die behoefte zelf soms ook wel…En dan laat ik haar even lekker. Maar ik laat het nooit langer dan tien minuten duren hoor, maar vaak haalt ze de 10 minuten niet en is ze voor die tijd weer lekker aan het slapen of spelen. Baby trainers en de cry-it-out-methode kan ik kort over zijn: kindermishandeling. Ook die goed bedoelde adviezen als laat ze maar eens gewoon een drie kwartier huilen gaan voor mij ditzelfde bakje in. Klinkt misschien extreem, maar ik ben er van overtuigd dat de stress en het gevoel van eenzaamheid en in de steek gelaten worden het kindje echt levenslang beschadigd. Als laatste de Balans… die vind ik nog het lastigst. Aan de ene kant stel ik Baby en haar behoefte voorop… maar ik ben ook een mens, en soms kan ik het even niet, of wil ik het even niet. Gelukkig is er dan nog een lieve papa, twee lieve opa’s en oma’s en een kinderdagverblijf (mijn village dus) die het even over mogen nemen. Voor mij is dat balans, maar dit is niet voor iemand anders in te vullen. Ik krijg tot vervelends toe het ongevraagde advies dat ik ook dingen voor mezelf wil doen, dat dat ook belangrijk is, maar vaak wil ik dit helemaal niet, ben ik veel liever bij mijn gezin en mijn meisje…

 

Belangrijke bronnen voor dit artikel:
http://www.attachmentparenting.org/principles/principles.php
http://www.natuurlijkouderschap.org

Foto credit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge